یادداشت های اردیبهشتی

سلام و درود بر دوستان روشن تر از آب روان

اردیبهشت ماهی که گذشت بر ما خدا رو شکر خوب بود و باز هم خدا رو شکر در نهایت آرامش سپری شد. از رفتن و سفر دو روزه به شمال و جشن عروسی که دعوت بودیم (16 اردیبهشت ماه )و شیطنت های آراد و قرار نگرفتن در کنار همسر مهربان و به آغوش گرم مادر پناه آوردن و در پایان شب هم در هما ن جا به خواب رفتن و در نیمه های شب بازگشتن به خانه و اذیت و آزار بنده ی خدا پدر همسر که رد خواب ناز بود توسط آرادی  و...... اینگونه بود که آن شب را گل پسری به پایان رساند و فردا صبح هم باز روز از نو و روزی از نو. صبح روز جمعه هم به اتفاق همسر جان و آرادی گشتی در باغ پایین زدیم و خلاصه مطلب که کلی عکس های خوشگل گرفتیم و بعد از هم تصمیم بر ان شد دوری هم در شالیزارهای برنج زده تا آراد برای اولین بار نشاء کردن برنج را ببیند و در کمال تعجب به آنها مینگریست و میگفت: مایا منم گل بازی کنم دیگه!!!!!!! و گریه و زاری های بی نهایت برای رفتن به شالیزار و صد البته قیافه مثبت همسر جان برای این کار و انکار من و در پایان من موفق تر از او. آن شب ساعتای  تقریبا 10 بود که از شمال راهی تهران شدیم و ای  وای از ترافیک که هرچه بگویم کم گفته ام ترافیکی در مسیر بود که تا حالا در عمر ندیده بودم وحشتناک بود . ولی خدا رو شکر آراد از ابتدای مسیر خوابید و تا خود صبح که میخواستم خونه ی مامانی تحویلش بدم در خواب ناز بود و من کل مسیر را پا به پای همسر جان بیدار و بیدار.

ادامه مطلب یادتون نره !!!!!!

و همچنان در حال باغ گردی

تو این ماه هم بنا به درخواست های مکرر مادر آراد را برای آزمایش چکاپ سالیانه نزد دکترش بردیم و  تقریبا 20 اردیبهشت بود که آزمایش ها را انجام دادیم  گل پسری من از بس تو این مدت دکتر رفته و ویزیت شده دیگه شیر مردی برای خودش شده . وقتی داشتن ازش خون میگرفتن اینقدر آروم گریه کرد که دلم کباب شد و خیلی خیلی حالم بد بود و صد البته غیرقابل وصف و در پایان خونگیری هم بادکنکی بعنوان جایزه به ایشان اهدا گشت. و یک هفته بعد هم جواب آزمایش آماده شد. وقتی با آراد برای گرفتن جواب آزمایش رفتیم گفت: مایا من ایجا نیام بریم خونمون . سخن کوتاه که بعد از ویزیت جواب آزمایش های آراد تو سط دکتر و تشخیص ایشان بر استفاده از شربت آهن و البته مقدار کمی هم ویتامین د پرونده آزمایش امسال آرادی هم بسته شد.

اواخر اردیبهشت ماه هم مادر مهربانتر از جان سفره ی ابوالفضل داشتند(جای همه ی دوستان خالی) که تمهیدات آن تقریبا از دو هفته قبل شروع شده بود و همه ی زحمات بر گردن مادر عزیزم و البته گاهی اوقات دنیا. خلاصه اینکه پنجشنبه صبح که روز سفره بود به همراه گل پسرم راهی خونه ی مامانی شدیم و اونجا هم دختر خاله و زن پسردایی و ... بودند و به اتفاق خواهران مشغول چیدن سفره شدیم و خدا رو شکر با وجود میهمان های زیادمراسم به بهترین وجه برگزار شد و خیال مامان راحت.

پ.ن: تنها مشکلی که بود کنترل کردن بچه ها بود که اون هم با چند تا ترفند ساده از طرف من رفع و رجوع شد و ناگفته نماند که آخر شب همسر مهربان مجبور شد جور قول های من را بکشد و با سه تا بچه ی شیطون بره پارک.

تقریبا یه هفته پیش بود که دم دمای غروب با دنیا و پوریا رفته بودیم پارک و جای تعجب بود که خلوت بود و بعد از یه کم بازی کردن بچه ها یه پسری اومد تو پارک که تقریبا 6 سالش بود و آراد یه کله به پل و پای اون میپیچید . نمیدونم بچه ام چه فکری کرده بود که بهش میگفت طوفان و همش دنبالش میدویید و میگفت طوفان بدو اون آقا پسره هم خیلی میلش به بازی با آراد نبود و تا آراد میرفت سمتش میزد زیر گریه و خلاصه هر چه بر آراد نصیحت مینمودیم که مادر جان دوست ندارد با شما بازی کند فایده ای نداشت که نداشت و از آراد اصرار و از او انکار و در پایان گل پسری را برداشتیم و از پارک راهی خانه ی سمیه شدیم.  در راه بازگشت کلا هی اعلام میکرد من برم پارک با طوفان بازی کنم. هنوزم بعضی وقتا فکر میکنم این طوفان رو از کجا شنیده و یاد گرفته؟؟؟؟؟؟ چرا به اون پسر بچه میگفت طوفان؟؟؟؟؟؟؟

هفته قبل هم در یک اقدام ناگهانی تصمیم به تمیز کردن خونه و خونه تکانی شدیم البته بعد از تقریبا دو سال که از چهارشنبه 5 خرداد شروع شد و تقریبا جمعه غروب تموم شده البته کارهای اساسی و خرده ریز کاری های مونده که اون به نوبه ی خودش یه پروژه محسوب میشه. وقتی اتاق آرادی رو شروع به تمیز کردن کردیم بچه ام با یه قیافه مظلومی که اصلا بهش نمیاد اومد گفت : مامانی چرا اتاق منو خراب کردی و بعد از توضیحات فراوان به ایشان فهماندیم که بابا جون داریم نظافت میکنیم.

پ.ن: الان هم  دو شب خونه ی مامان میخوابیم تا فرشامون رو از قالیشویی بیارن قول امروز رو دادن ولی امان  امان از قول های بی فایده این جماعت.

آراد تا میرسیم خونه میگه مایا بریم خونه ی خودمون (بچه ام دلش برای خونمون تنگ شده. دیشب آخر وقت برای آوردن چند تا وسیله رفتیم خونه. تو پارکینگ آراد  مبینا رو دید و یه تقریبا نیم ساعتی باهاش بازی کرد و حال و هواش عوض شد). وقتی رفتیم تو خونه و اتاقش رو دید گفت: مایا اتاقم درست نشده که

از این هفته چی بگم که هفته آخر کلاسهای اینجانب است و باید تمامی کلاس ها را از اول هفته تا آخرش برم خدایا توان بده که فقط و فقط امیدم به توست ای مهربانترین مهربانان

و در پایان هم این عکس متعلق به زمانی میشه که همسر محترم برای گشت و گذار چندین سال پیش به جنگل رفته بود و از خود یادگاری به جای گذاشته بود  و چند ماه پیش وقتی یکی از آشنایان رفته بود جنگل دیده بود و برای ما هم ارسال نمود. هرچند کاری اشتباه بود ولی من هم اینجا میذارم به رسم یادگاری